Πίσω από το περιλαίμιο είναι η Tiffany.

Η δική μας γκόλντεν ριτρίβερ.

Για χρόνια διηύθυνα μια εταιρεία και στο σπίτι είχα δύο παιδιά. Τον περισσότερο χρόνο της μέρας κάποιος χρειάζεται κάτι, και το μυαλό συνεχίζει να τρέχει πολύ αφού κλείσω τον υπολογιστή. Η βόλτα με την Tiffany ήταν όλο αυτό το διάστημα το φάρμακό μου. Το τηλέφωνο στην τσέπη, ο ρυθμός ο δικός της. Πηγαίνει μπροστά και πού και πού γυρίζει να δει αν έρχομαι κι εγώ. Είναι η δική μας ώρα, δική μου και δική της.

Ύστερα, μια μέρα, ήταν κάπως παράξενη. Πιο αργή, πιο ήσυχη, σαν να είχε πάρει ρεπό.

Πήγαμε στον κτηνίατρο μάλλον για να ησυχάσουμε. Λίγες ώρες αργότερα τη χειρουργούσε — έπρεπε να της αφαιρέσει τη μήτρα. Η ζωή της κινδύνευε.

Το καταλάβαμε την τελευταία στιγμή. Τη διαφορά ανάμεσα στο «σήμερα είναι κάπως ήσυχη» και στο «πάμε αμέσως» την κράτησε μόνο μια δική μου αίσθηση. Πιστεύω ότι αν τότε φορούσε στον λαιμό κάτι που μετρά πόσο κινήθηκε και πώς κοιμήθηκε, θα είχαμε πάει μία μέρα νωρίτερα.

Ύστερα από δεκαπέντε χρόνια παρέδωσα τη διοίκηση της εταιρείας σε έναν συνάδελφο. Ξαφνικά υπήρχε χρόνος να σταματήσω και να σκεφτώ τι θα κάνω μετά. Κατέληξα σε έναν κανόνα: ό,τι κι αν ξεκινήσω, πρέπει να έχει νόημα μέσα στο ίδιο αυτό που πουλάω. Κάθε παραγγελία πρέπει να βοηθά, από μόνη της.

Για το περιλαίμιο μπορώ να το πω συγκεκριμένα. Ο σκύλος παίρνει περισσότερο χώρο, γιατί ο άνθρωπός του τον αφήνει πιο ήσυχα χωρίς λουρί. Αυτός ο άνθρωπος ξέρει πώς κοιμήθηκε ο σκύλος και πόσο κινήθηκε σήμερα. Και ο κτηνίατρος, δίπλα στη φράση «ήταν κάπως παράξενη», παίρνει και αριθμούς.

Στο σπίτι τη λέμε Tifi. Από αυτήν πήρε το όνομά του το Tifik.

Η Tiffany σήμερα είναι καλά και κάνουμε τις ίδιες βόλτες με πριν. Το πρώτο περιλαίμιο που θα συναρμολογήσουμε θα είναι δικό της.