Achter de halsband staat Tiffany.

Ze is onze golden retriever.

Jarenlang leidde ik een bedrijf, en thuis waren er ook nog twee kinderen. Het grootste deel van de dag heeft iemand iets nodig, en mijn hoofd draait nog lang door nadat ik de laptop heb dichtgeklapt. Al die tijd was een wandeling met Tiffany mijn medicijn. Telefoon in mijn zak, tempo naar haar. Ze loopt vooruit en kijkt af en toe om of ik ook kom. Het is ons uur, van haar en van mij.

Toen was ze op een dag anders dan anders. Trager, stiller, alsof ze een dag vrij nam.

We gingen naar de dierenarts, vooral voor onze eigen gemoedsrust. Een paar uur later opereerde hij haar — hij moest haar baarmoeder verwijderen. Haar leven was in gevaar.

We merkten het op het nippertje. Het verschil tussen ‘ze is vandaag wat stil’ en ‘we gaan nu meteen’ hing af van één indruk van mij. Ik geloof dat we er een dag eerder waren geweest als ze toen iets om haar nek had gehad dat bijhoudt hoeveel ze heeft bewogen en hoe ze heeft geslapen.

Na vijftien jaar droeg ik de leiding van het bedrijf over aan een collega. Ineens was er tijd om stil te staan en na te denken over wat nu. Daar kwam één regel uit: wat ik ook begin, het moet zinvol zijn in precies dat wat ik verkoop. Elke bestelling moet op zichzelf helpen.

Bij de halsband kan ik dat concreet maken. Een hond krijgt meer ruimte, omdat zijn mens hem met een geruster hart loslaat. Die mens weet hoe de hond heeft geslapen en hoeveel hij vandaag heeft bewogen. En de dierenarts krijgt bij de zin ‘ze deed een beetje vreemd’ ook cijfers.

Thuis noemen we haar Tifi. Tifik is naar haar vernoemd.

Met Tiffany gaat het nu goed en we maken dezelfde wandelingen als vroeger. De eerste halsband die we in elkaar zetten, is voor haar.